Większość naukowców dałaby w tym momencie za wygraną i zajęłaby się mniej frustrującym zajęciem. Na początku sam Selye poczuł się zdeprymowany. Obawiał się, że poświęcił wiele lat swojego życia nieistotnemu pseudoproblemowi. Jednak w owym czasie przypomniał sobie pierwszych pacjentów, których spotykał jako młody student medycyny. Nie potrafił wówczas rozróżnić licznych chorób, jednak, w przeciwieństwie do swoich doświadczonych kolegów, zwracał uwagę na podobieństwa, a nie różnice istniejące między nimi.

Wielu z pacjentów, niezależnie od tego, jaką chorobę u nich zdiagnozowano, było apa­tyt znych, traciło widocznie na wadze, uskarżało się na brak apetytu i niestrawność. Selye szybko skojarzył ów fakt z wynikami swoich i ksperymentów. Również tu różne bodźce wywoływały tę samą reakcję. Systematyczna analiza pozwoliła mu w końcu stwierdzić, że ma do czynienia z uniwersalną, fizyczną reakcją organizmu na zagrożenie. Wyniki nie wskazywały na nic innego: z pewnością bolesny zastrzyk zawierający — tak czy inaczej — obcą substancję był odbierany przez organizm jako zagrożenie, co wywoływało zaw­sze to samo — reakcję stresową.